PANIEK BIJ HET PSG

Het staat weer in de krant, er is paniek bij het PSG. Leraren, leerlingen en ouders klagen over de gang van zaken en het management klaagt dat er gelaagd wordt. Maar niet iedereen klaagt. Wanneer je een telling zou houden, zal het mij niet verbazen dat de klagers in de minderheid zijn. Dit is ook het argument van het management. Onterecht, want klagers zijn nu eenmaal een minderheid, omdat de meerderheid niet durft te klagen. Nu werk ik zelf in het onderwijs en ook daar is een minderheid die klaagt. Toch kreeg ik bij de geluiden die mij vanuit het PSG altijd al een vreemd onderbuikgevoel. De klachten binnen mijn werkkring gaan over huiswerk, roosters, wel of niet te laat, werkdruk en bezuinigingen, kortom klachten over de dagelijkse beroepspraktijk. De klachten vanuit de PSG zijn van een andere orde. Docenten zouden leerlingen aanraden een nieuwe school te kiezen of met vervroegd pensioen gaan omdat het werk niet bevalt. Ouders die zich zorgen maken over de brandveiligheid van het gebouw en de kwaliteit van het geboden onderwijs. Er blijken ook mailtjes te circuleren waarin docenten wordt opgeroepen om volgend jaar 30% van de lesstof te schrappen en hogere cijfers te geven. Juist omdat deze vragen van een totaal andere orde zijn, dan ik in mijn eigen onderwijspraktijk heb ervaren, wil ik ook wel weten deze een kern van waarheid bevatten.

Nu valt het voortgezet onderwijs niet onder de bevoegdheid van de raad. Als gemeente ben je er alleen voor de stenen en natuurlijk ben je verantwoordelijk voor het handhaven van de leerplicht. Maar als volksvertegenwoordiger ben je wel verantwoordelijk voor een voldoende en gedegen onderwijsaanbod. Wie echter probeert uit te vinden of deze geruchten een kern van waarheid hadden, wordt geconfronteerd met een opmerkelijk verschijnsel. Er bleek plotseling niemand te zijn die klachten had en zij die eerder klachten hadden uitgesproken, waren niet meer voor commentaar bereikbaar. De oorzaak hiervan was alleen bij de docenten te achterhalen. De voorzitter van bestuur, mevrouw Kroese, had de raad al eerder laten weten dat “de vrijheid van meningsuiting ophoud waar de loyaliteit naar de werkgever begint”. Of op zijn Hollands gezegd: “Wie hier werkt heeft z’n bek te houden”. Niet vreemd dus dat wij de deksel op ons neus kregen toen wij aan een lid van de medezeggenschapsraad informatie vroegen. Als antwoord kregen wij te horen dat we ons beter met onze eigen zaken konden bemoeien.

Vandaag staat het in de krant. Eindelijk zijn ouders en leerlingen de straat op gegaan en komt er een duidelijk protest. Ook zij wilden weten of alle indianenverhalen waar zijn en in de krant geeft de voorzitter van de medezeggenschapsraad toe dat het geval is. Via sociale media hebben ouders en leerlingen zich verzamelt om hun stem te laten horen. Krijgen wij nu net voor de zomervakantie nog een PSG-lente?