DE RAAD

Een voor een schuiven de raadsleden achter elkaar de raadzaal binnen
en tekenen de presentielijst, voor het geval je ze niet zult horen.
Hun tassen zijn afgeladen en enveloppen puilen uit.
Hoewel er maar vier punten op de agenda staan, waarvan drie hamerstukken,
lijkt het alsof ze voor de hele maand aan voorraad hebben meegenomen.

De burgemeester schudt hier en daar een handje en neemt plaats
naast een charmante jonge dame in een kokerrok en op naaldhakken.
Zag de hele politiek er maar zo uit, dacht een man op de publieke tribune.
Hij kijkt even om naar de vrouw, die naast hem zit en nog een stukje
van de avondmaaltijd, uit haar snor wrijft.

Terwijl de leefbaarheid van partij wisselt en Ton, inmiddels Trots haar standpunt
onparlementair ventileert, snapt niemand, behalve de socialisten, die van mening zijn
dat behalve zij, toch niemand het snapt,
hoe de democraten met z’n drieën binnen de spreektijd blijven terwijl zij vroeger,
als eenmansfractie, niet eens aan een uur genoeg hadden.
Ach vroeger, zie je een oud raadslid en oud een wethouder denken
die samen de PurmerendsE parlementaire journalistiek vormen.
Vroeger had je tenminste nog gevulde koeken.