JAZZ IN HET VERPEEGHUIS
Er was niet veel veranderd in het verpleeghuis toen ik met de band zondagochtend binnen kwam, bijna niets eigenlijk. Het bewonerscafé, waar ik mijn vader mee naar toe nam om tijdens het bezoek niet op de afdeling te hoeven zitten, was op dit tijdstip nog leeg. Hoelang is het geleden dat hij gestorven was, vroeg ik mij af. Was het drie jaar geleden of misschien al vier? We liepen door de lange gang naar de achterkant van het gebouw. Ik zag weer hoe ik mijn vader met grote snelheid in zijn rolstoel door die gang heen duwde en de mensen die verschrikt terug in hun kamer doken om vervolgens mopperend hun hoofd door de deuropening te steken. Nu holde ik niet, maar liep er met de jazzband om, zoals ieder jaar, muziek te maken op de verschillende afdelingen. Ik vroeg mij nog steeds af wanneer mijn vader overleden was. Niet dat ik het jaar vergeten was. Ik had het niet onthouden, niet willen onthouden, want als er geen jaar van overlijden is, voelt het het ook niet aan of iemand dood is, loog ik mijzelf voor.
Op de afdelingen zaten de bewoners op ons te wachten. Een man reageerde geërgerd toen ik de radio uit deed, zíjn radio uit deed. Ik kreeg een brok in mijn keel, mijn vader had zo kunnen reageren. De muziek bracht vrolijkheid. Sommige bewoners dansten, sommige zongen mee. Een man die leek te slapen, tikte met zijn voet het ritme en het personeel liep in polonaise door de zaal. Zo gingen we van afdeling naar afdeling, ook naar de afdeling waar mijn vader zijn laatste maanden verbleef. Ik zag nog bekende gezichten, de vrouw die steeds zat te vloeken en de man die volgens mijn vader niet kon biljarten. Van hun kant geen blijk van herkenning, maar wel een glimlach en een applaus.
Aan het einde van de ochtend liepen we langs het bewonerscafé weer naar buiten. Ik keek nog even naar het tafeltje waar mijn vader na het gesprek met de geriater mijn moeder plotseling met een krachtige blik aankeek. “Tine” zei hij en liet een kort moment van rust vallen, “het is erger dan ik dacht. Ik moet hier blijven, ik kom hier niet meer uit.”
Ik liep met de band de schuifdeuren door naar buiten. De zon scheen en in de bomen hoorde je de vogels. Op een bankje zat een man zijn sigaretje te roken en wij stapten in de auto op weg naar het volgende verpleeghuis.
