BLOG, TWITTER, FACEBOOK OF HIVES
Op dit moment moet je overal op internet vertegenwoordigd zijn, ben je dat niet, dan word je als eindeloos ouderwets gezien. Vooral in de verkiezingstijd, zowel de gemeentelijke in maart als de landelijke in juni, werd je dit overal duidelijk gemaakt. Vooral de oude media lieten weten dat je zonder de sociale media nergens meer was en eigenlijk niet meer gehoord werd. Erger nog, je bestond bijna niet meer. Ik had al een tijdje geprobeerd een blog bij te houden, maar daar ging verschrikkelijk veel werk in zitten. Iedere dag een soort column on line zetten, die ook nog eens ergens over gaat is voor mij bijna een dagtaak en ik ben geen columnist.
Hyves en Facebook leken een betere oplossing. Af en toe een blogje en soms een kort zinnetje en een fotootje, maar ook dat werd ingehaald door Twitter, waar je op de seconde kon lezen wat mensen dachten en deden, dachten wat ze deden of deden wat ze dachten te moeten doen. Dit was dé berichtgeving van deze tijd: kort, snel en ook weer zo vervlogen. “Heftige discussie in de raad, partij X aan het wankelen.” “Schandaal in ochtendblad, had dit eerder verwacht.” Maar ook: “Jet is jarig, zou het bier koud staan?” of “Poes gejongd, maar waarom in mijn kast?” Erg persoonlijk, snel en informatief. Maar als ik mij een aantal ochtenden in de file zit te ergeren over de verkeerssituatie in mijn gemeente en vooruit kijkt op de fractievergadering van die avond, word je toch weer met je billen in je autostoel geplaatst wanneer er een tweet langs komt van een landelijk of Europees politicus die op weg is om een crisis te beslechten.
Langzamerhand dreig ik meer en meer de tweets te laten liggen en naar Facebook af te dwalen. Even reageren op een fotootje van de een en een opmerking van een ander. Zelf even een fotootje plaatsen of iets leuks delen. Maar nu in in mijn vakantie af en toe wat foto’s op Facebook plaats, vraag ik mij af of iemand er nu echt op wacht om mijn vakantie dagelijks op zijn pagina te krijgen. Waar ligt de grens en hoeveel van deze privé onzin kan een ander verdragen zonder er zelf om te vragen?
Dit is ongeveer de vraag die ik mijzelf ook al gesteld heb. Is het interessant voor iemand om te weten wat ik aan het doen ben op dit moment.
Door het koppelen van sociale media hoef ik zelf alleen nog maar op mijn mobiele telefoon mijn status door te geven. Merk wel dat ik ook al wat censuur aanbreng in mijn tweets en statusupdates op Facebook.
Ik zou dus wel eens willen weten wie het interessant vind en wat zij doen met de gegeven informatie. Ik kan me voorstellen dat je met vakanties nog je familie thuis op de hoogte wilt houden, maar een ansichtkaart ontvangen is ook leuk!
Ik vraag mij af hoe anderen hierover denken. Is al die extra informatie wel wenselijk?
Ik denk dat iedereen die met sociale media bezig is, zelf de afweging moet maken of iets interessant is of niet. Of anderen het interessant vinden en wat men ermee doet, kun je onderzoeken. Ik denk dat het vergelijk met ansichtkaarten heel toepasselijk is. De een gooit ze na ontvangst meteen weg en anderen behangen er hun toilet mee zodat iedere wc-bezoeker na 10 jaar nog kan lezen dat tante Jans in Benidorm. Kortom kun je stellen dat sociale media een soort openbaar toilet is waar iedereen zijn ansichtkaarten op kan hangen. Aan de andere kant, vind je er opmerkingen die je aan het lachen maken, verhaaltjes die je gevoel raken of artikelen die je tot nadenken stemmen. In dat geval is het een soort tijdschriftenrek waar ieder uit kan plukken waar op dat moment behoefte aan is. Daarnaast kun je zo sociale contacten bijhouden en af en toe je gal spuwen. Of het wenselijk is wat er allemaal geplaatst wordt, is cultuurbepaald. Er is blijkbaar wel behoefte aan. Ook bij mij.