ACHTER HET RAAM

Het  was ver over middernacht toen ik vorige week vrijdag bij mijn afspraak vandaan kwam. Een avond met vrienden, waar ik op dat moment geen zin in had, maar uit morele verplichting toch naartoe moest gaan… vond ik. Zoals meestal, wanneer ik met lichte tegenzin naar dit soort afspraken ga, liep ik na afloop met een erg gelukkig gevoel naar de auto toe. Het was immers een geweldige avond geworden. Ik opende mijn auto, ging achter het stuur zitten en zag plotseling, door het passagiersraam heen, een vrouw achter het etalagevenster staan. Zij keek over haar rechter schouder in de richting van een lichtbron die haar borsten, verborgen onder een kort hemdje en haar blote buik zichtbaar maakten boven een lange rok die op haar enkels leek te vallen. Zoals zij stond waren alleen haar lippen en kin zichtbaar voor mij. Ongegeneerd stapte ik de auto uit en knielde voor het etalageraam om meer te kunnen zien, wat niet makkelijk was gezien het tijdstip. Ook was de etalageverlichting gedeeltelijk gedimd waardoor de in het ruit spiegelende straatverlichting mijn blik gedeeltelijk vertroebelde. Met mijn handen als oogkleppen naast mijn hoofd drukte ik mijn gezicht tegen het venster. Het lange hurken deed pijn aan mijn knieën en dwong mij om op te staan. Morgen zou ik bellen wat zij moest kosten, het meisje achter het raam en gelukkig reed ik naar huis. In middels zijn wij anderhalve dag verder. Het meisje staat niet meer achter het venster, maar hangt zij bij ons thuis boven de bank, de ets Am Fenster van Willi Kissmer.